Sanset park- jedna nova Odiseja

sunset-park1

              Jedno od poslednjih književnih zavođenja koje sam doživjela svakako je Sanset park američkog pisca Pola Ostera. Volim osjećaj kad se zaljubljujem u književno djelo i kad me vrcavost  rečenice, zanimljivost radnje i likova veže i poveže sa knjigom dok ne bude završena, a onda nastavlja da živi kao impresija i potreba da se podijeli, ozrači drugog srodnog  sopstvenoj malenkosti.

           Ovo je roman o samokrivici, traženju sebe, gdje se  glavni junak Hans  Majer koprca u svom rastu ili propadanju, borbi sa  sobom i svijetom oko sebe. Takođe, vidimo i njegovu potrebu da preživi, u stvari da pobijedi klasično preživljavanje, jer je njegov sukob sa svijetom  otpor i bunt tom bezličnom opstajanju. Često se pitam, zašto je kod mene u poslednje vrijeme izražena ta fascinacija savremenim Odisejima koji bježe od svog života, da bi mu se vratili sa bistrijim očima i sa manje bura i nemira u sebi. Da se ne lažemo, verovatno u meni postoji neka identifikacija sa takvim likovima iliti junacima, jer sve nas, čvrsto vjerujem u to,  intimno i fascinira i uznemirava  ono u čemu se prepoznajemo.

           U ovom romanu  vidimo Njujork koji liči na ove naše prosječne evropske gradove, gdje se mladi ljudi bore da prežive  u finansijskoj krizi, dok vlada velika nezaposlenost, koja je jednako surova i  prema visoko obrazovanim i onima koji to nijesu.

                 Pisac nas tako brzo i zavodljivo uvlači u povijest glavnog junaka, bjegunca iz sopstvenog života, opterećenog krivicom koju je slučajno počinio ako je uopšte bilo šta počinio.  Ipak, krivica je tu da ga blokira, učini slabim, jer sjećanje na polubrata kojeg udara auto dok se svađaju na ulici je ono što ga progoni i obilježava. Brat umire, a on ostaje da živi  bježeći sa svojom tajnom na Floridu da bi počeo novi život i spasao se od sebe samog. Ironično, ko se još bijegom mogao spasiti od sebe?! Ovaj junak se bori sa  mučnim sjećanjima svaki dan, pokušavajući da kanališe mentalni pritisak tog događaja kroz fizički rad. Ipak, kada u njegov život uđe djevojka u koju se zaljubljuje on postepeno počinje da sazrijeva i da se suočava sa samim sobom.  Ono što tako divno dotiče i pobuđuje neku naročitu radost čitanja je to prožimanje i kapiranje kroz književnost, glavnog junaka na domaku tridesetih i njegove sedamnaestogodišnje djevojke Pilar. Oni se upoznaju i zaljubljuju razmjenjujući intimni doživljaj i iskustvo Ficdžeraldovog Velikog Getsbija. I dok pratiš taj dio radnje ne možeš da se ne zapitaš,  da li to još uvek postoji u ovom vremenu instant kulture, marginalizovanog izdavaštva, što nam je i prikazano u Sanset parku, jer kome još treba književnost kad se mora prežjivjeti…

              Mnogo lepršavosti i poetičnosti postoji u ovom romanu. Upoznajemo mlade ljudi koji   žive u napuštenoj kući poput hipi komune, dok čekaju organe vlasti da ih izbace sa posjeda koji su bespravno zaposjeli. Razvijaju svoju kreativnost, približavaju se jedni drugima iznoseći svoje ideje tragajući za sopstvenim identitetom, smislom,  boljim životom.  Vidimo i glavnog junaka koji se postepeno miri sa sobom i  svojom porodicom. Vidimo  na kraju djela i to  koliko život može biti nepredvidljiv i kako ga Hans Majer tako jednostavno poima  na kraju, dok  se pita vredi li se nadati nekakvoj budućnosti kad budućnosti nema, od sada će, kaže on sebi, prestati da se nada bilo čemu, živeće samo za ovo sada, u ovom trenutku, u ovom prolaznom trenutku, u ovome sada koje i postoji i ne postoji, sada, koje je zauvek nestalo.

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s